Υπεράσπιση της αναβλητικότητας.

 Η αναβλητικότητα μπορεί να είναι:
1. Γνώση του ότι όταν έρθει η όρεξη/ έμπνευση θα βγει φοβερός όγκος δουλειάς, η ποιότητα της οποίας θα είναι σαφώς ανώτερη της δουλειά αποτέλεσμα βίας στα ένστικτα απραξίας. 
2. Γνώση της σημασίας της αγρανάπαυσης και της πολύτιμης γονιμότητας  που δημιουργείτε χάρη της.
3. Η πιο ήπια και παρεξηγημένη μορφή επανάστασης.
4. Συχνά μπερδεμένη με την τεμπελιά. Όμως ο αναβλητικός, συνήθως, την ώρα που δεν κάνει αυτό που ευθύνες του προστάζουν, καταρρακωμένος από ενοχές, τα δίνει όλα σε κάποια άλλη ασχολία. Π.χ. Την έρευνα στο διαδίκτυο: Γιατί την Σφίγγα την λένε σφήγκα;  Ποια τα αινίγματα της; Άραγε υπάρχει σχέση με το ότι στα Ιταλικά σημαίνει γκαντεμιά; Πόσα τσιμπήματα σφήγκας σκοτώνουν έναν άνθρωπο; Γιατί οι σφήγκες σκοτώνουν τις μέλισσες; Κ.ο.κ.

Αυτοί οι λόγοι για τους οποίους παρόλο που σήμερα δεν κάνω σχεδόν τίποτα, είναι όλα Εϊ Ο Κέϊ.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Μουροβίβλιο

 

Η απόφαση να το αφήσω ήταν ένα σύκο που ωρίμασε και έπεσε απ’το δέντρο. Πλοπ.

Δεν ήξερα ότι ωρίμαζε ή ότι καν υπήρχε σαν σκέψη μέχρι προχθές το πρωί.

Αυτό- δεν υπάρχουν περίπλοκες εξηγήσεις ή κρυφοί λόγοι (εκτός από τον τρόπο που χρησιμοποιείτε για μπανιστήρι –όπως είχε παρατηρήσει εύστοχα ένας γνωστός- από ορισμένους χρήστες).

Ήταν μια ωραία παραλία. Αλλά έχω να χαρώ μπάνιο καιρό.

Δυο παρομοιώσεις σε λίγες παραγράφους: οκνηρή γραφή.

C’est tout.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Ο δείκτης του χεριού να είναι ευλύγιστος προπαντός

Λόγο ηλικίας, αυτογνωσίας και σεβασμού ειλικρινείας δεν μπορώ –και ούτε θέλω- να ισχυριστώ ότι υπάρχουν πολλές καταστάσεις που να μην έχω ζήσει και από τις δυο μεριές του φράχτη.

Έχω πληγώσει όσο έχω πληγωθεί, έχω αγαπήσει όσο έχω αγαπηθεί.

Αυτό έχω να πω μόνο. Η πρόθεση μου ήταν να ξοδέψω λέξεις και λέξεις κάνοντας διαχωρισμούς –ηθικής φύσης- κατά τις οποίες οι δικές μου πράξεις είναι κάπως πιο άκακες από κάτι συγκεκριμένες που με ταλαιπωρούν τώρα. Αλλά δεν είναι, αντικειμενικά. Εγώ μπορώ να δικαιολογήσω τις πράξεις μου στον εαυτό μου όπως εκείνοι στους εαυτούς τους.

Πόνεσα για αυτό σαν πεντάχρονο που έχει στολιστεί για το πάρτυ του και βλέπει να περνάνε οι ώρες χωρίς να χτυπήσει το κουδούνι. Και τώρα θα το αφήσω να πάει.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Πες ότι με λένε Λόλα

‘Η οποιοδήποτε άλλο ξενόφερτο όνομα.

Και να έχω πάει πρωί-πρωί για εξετάσεις αίματος και η κυρία να μην δέχεται πως με λένε όπως με λένε. “Όχι όχι όχι” να κάνει, και με ηχητική και οπτική ομοιότητα σε φώκια στην οποία πας να δώσεις σάπιο ψάρι. Όταν σηκώνει και το χεράκι σαν να θέλει να διώξει την ανοησία που της επιβάλλω νιώθω σαν να είμαι στο Αττικό Πάρκο.

Εγώ στο μεταξύ είμαι νηστική χωρίς καφέ. Ήδη δεν είμαι στον ευτυχισμένο τόπο μου. Το σώμα μου δεν αναγνωρίζει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται και έχει τρελαθεί (ή είμαστε ξύπνιοι και υπάρχει ΠΑΝΤΑ καφές μέσα μας, ή κοιμόμαστε). Και η κυρία να μου λέει ότι κάνω καπρίτσια και της “κρύβω” το πραγματικό μου όνομα.
“Όπως αναγράφεται στην ταυτότητα σου!”
Απαιτεί. Και με το παρδόν. Έχω πατήσει τα 30 και περνάω για 43 εύκολα, από που προκύπτει ο ενικός;

“Αλήθεια” της λέω προσπαθώντας να μην ενδώσω ούτε στο κλάμα ούτε στην οργή “με λένε. Λόλα.”
Ελ Όου Ελ Ει Λόλα.

“Κοίτα να δεις, αυτό που κάνεις δεν έχει κανένα νόημα. Όταν θα έρθεις να πάρεις τα αποτελέσματα δεν θα στα δώσουνε εάν τα στοιχεία της ταυτότητας σου δεν συμπίπτουν με τα στοιχεία μας.Το καταλαβαίνεις αυτό;” συνεχίζει και κοιτάει την διπλανή της πάνω απ’τα γυαλιά της σαν να θέλει να της πει “τώρα να δούμε η χαζοβιόλα”.

Επιτέλους (επιτέλους) ο εγκεφαλός μου που έχει μόνο μάθει να κοιμάται όταν ο οργανισμός μου είναι χωρίς καφέ κάνει μια σύνδεση και βλέπω την “λογική” (λολ) στην εμμονή της.

“Μα. Δεν είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη κυρία μου. Για αυτό μιλάμε ένα τέταρτο για το όνομα μου;”
Εννοείται ότι εκεί στραβώνει και άρχιζει να γράφει τα στοιχεία μου σαν με κάθε της κίνηση να ήθελε να με διώξει πιο μακριά από αυτήν.

Ήθελα να το απολαύσω αλλά ένιωθα κάτι μεταξύ λύπης και καταδίκης.

“Το ξέρετε ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που είναι άθεοι ή Εβραίοι ή Καθολικοί;”
Μου έδωσε τα χαρτιά που χρειαζόμουνα και με εντελώς σαρκαστικό υφάκι με αποχαιρέτησε με το εξής
“Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την πληροφορία. Άντε τώρα, μας έφαγες το πρωί!”

Αλλά η κυρία δίπλα, η συνάδελφος της, μου χαμογέλασε γλυκά.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Τίγρεις και γατάκια, γατάκια και τίγρεις.

Τον χειμώνα που πέρασε κλείστηκα στον εαυτό μου και στο σπίτι. Νόμιζα θα ήταν για μια στιγμή -λίγο να μαζέψω δυνάμεις και να κάνω ανασκόπηση- αλλά οι μέρες γίνανε εβδομάδες που γίνανε μήνες. Έχω δυστυχώς αυτήν την τάση. Όταν τα πράγματα είναι σκούρα κλείνομαι στο εαυτό μου και μετά ξεχνάω ότι ο κόσμος δεν είναι στο κεφάλι μου, αλλά εκεί έξω.

Που και που έκανα κανένα τηλέφωνο αλλά δεν προσπαθούσα ενεργά και -είπαμε- ζούσα στο κεφάλι μου. Η αγάπη που είχα για φίλους και γνωστούς έγιναν σιγά σιγά κάτι παραπάνω από απλά αυτονόητα για μένα, πήραν διαστάσεις γνώσης όλων όσων αφορούσε.Κατάλαβες; Δεν μπορούσαν να μην το ξέρουν ότι τους νοιάζομαι, ότι μου λείπουν, ότι τους σκέφτομαι. Και με παρόμοιο τρόπο οι ανασφάλειες μου πήραν διάσταση αποδεικτικών στοιχείων για τους βαθύτερους φόβους μου και αντιστρόφως. Δεν άνοιγα να μπει φως και το σκοτάδι έμοιαζε αλήθεια. 
 
Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι εγώ για ερημίτης δεν κάνω. Χάνω την αίσθηση της πραγματικότητας ή τουλάχιστον της σχετικότητας της σκέψης μου. Χρειάζονται ατσαλένια μυαλά για τέτοιους άθλους. Εγώ είμαι τενεκεδάκι Fanta το πολύ.
 
Όταν σου λένε να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου κάτι ξέρουν. Όχι μόνο εκεί που φαντάζεσαι άγριες τίγρεις είναι εξημερωμένα γατάκια, αλλά και τίγρεις να είναι υποτιμάς την δυνατότητα σου να τις εξημερώσεις εσύ. Δικιά σου ζωή, δικό σου το τσίρκο.
 
Με αυτά εγώ πήγα να αφήσω μια φιλία να φύγει. Ο χειμώνας πέρασε και με λίγο κόπο πέρασαν και οι δυσκολίες που με είχαν ωθήσει να κλειστώ στον εαυτό μου. Είχαν περάσει μήνες που δεν είχαμε βρεθεί και ήταν όλα δυο λεπτά πριν χαθούν εντελώς. Ένας άλλος μήνας να πέρναγε και η όλο και πιο αχνή σύνδεση θα χανόταν. Και μπορεί γενικά η φιλία να είναι θησαυρός, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι θησαυρός ανεξάρτητα απ’την φιλία μας. 
 
Νόμιζα ότι με απέφευγε γιατί το φοβόμουν. Για απολύτως κανέναν άλλο λόγω εκτός από αφορμές που έβρισκε το μυαλό μου για να πιαστεί.
 
Υ.Γ. Η φήμη που απέκτησαν πολλοί ως ερημίτες είναι εξωφρενικές υπερβολές. Όπως ο διασημότατος Thoreau (αν δεν σου λέει κάτι το όνομα, αυτά τα λόγια μάλλον θα κάνουν την δουλειά “I went to the woods because I wished to live deliberately, to front only the essential facts of life, and see if I could not learn what it had to teach, and not, when I came to die, discover that I had not lived.”) ο οποίος έχτισε μεν μια καμπίνα (στην γη που του παραχώρησε για αυτόν τον λόγο ο φίλος και μέντορας του W. Emerson) μακριά από τον πολιτισμένο κόσμο αλλά όσο όχι νομίζουν οι περισσότεροι. Συναντούσε καθημερινά γείτονες στους περιπάτους του, δεχόταν επισκέψεις, κατέβαινε στην (κοντινή) πόλη κτλ.

 

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Συνδεδεμένοι

Υπάρχουν στιγμές -που όπως οι καλύτερες στιγμές προκύπτουν τυχαία, χωρίς προσπάθεια ή κόπο- που κάτι σου θυμίζει ότι όλοι -μα όλοι όμως- δεν είμαστε παρά εκδοχές ο ένας του άλλου.

Μια ασύλληπτα όμορφη κοπέλα, ή μια γυναίκα της ηλικίας της μαμάς σου, ο μανάβης ή ο ταξιτζής, εκείνος ο συνάδερφος που κάπως αντιπαθείς, κάτι θα πούνε που θα σου φανερώσει αυτό που ξέρεις πάντα και που όπως πάει με τα προφανή συνήθως ξεχνάς.

Έχουνε πονέσει, έχουνε κάνει και πει πράγματα για τα οποία ντρέπονται, φοβούνται και έχουν ανασφάλειες, έχουν ερωτευτεί χωρίς ανταπόκριση, έχουν προδώσει μυστικά και ανθρώπους, έχουν προδοθεί, έχουν όνειρα ανεκπλήρωτα και κρυφές επιθυμίες, πιστεύουν κατά βάθος ότι τα πιο οδυνηρά λόγια που έχουν ακούσει είναι και εκείνα που τους περιγράφουν πιο πιστά. Και όλα αυτά -κουβάρι στην ψυχή τους- τα κουβαλάνε όπως εσύ και όπως εγώ.

Είμαστε όλοι ο ίδιος άνθρωπος σε διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες. Είμαστε όλοι μουσική εκτελεσμένη σε διαφορετικά όργανα από διαφορετικούς μουσικούς. Μπορεί να σου μοιάζει φασαρία σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά πάντα έχει το κοινό της. Κάποιον θα (συγ)κινήσει αρκετά ώστε να παρασυρθεί και να χορέψει.

Το ότι είμαστε ένα φώτισε τα πάντα για εμένα.Αν και αύριο θα το ξεχάσω και πάλι θα φοβηθώ μην δει κάποιος την αδυναμία και ατέλεια μου, αν και αύριο πάλι κάποιος θα μου φανεί φασαρία από την οποία δεν βλέπω την ώρα να απομακρυνθώ. Σήμερα -τώρα- το ξέρω και κατά κάποιον τρόπο δεν υπάρχει κανείς που να μην αγαπάω.

“Try to understand men, if you understand each other you will be kind to each other. Knowing a man well never leads to hate and nearly always leads to love. (…)

Try to understand each other.”
John Steinbeck

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Ναι. Αλλά γιατί Ιουλιέτα;

Όταν ήμουν μικρή πολύ οι γονείς μου είχαν ένα Alfa Romeo Giulietta. Σε αυτό το αυτοκίνητο ο πατέρας μου με είχε κρατήσει στα πόδια του και με είχε πείσει πως οδηγούσα, σαν το άφηνε να πηγαίνει στα 20 χλμ/ώρα σε κάποιο έρημο δρόμο με τα χέρια μου να κρατάνε το τιμόνι. Σε αυτό το αυτοκίνητο μας βάλανε, πανικόβλητοι, και τυλιγμένους στις κουβέρτες στις οποίες κοιμόμασταν στον σεισμό του ’81. Με αυτό το αυτοκίνητο είχαμε πάει εκδρομές ακούγωντας Bruce Springsteen/Stevie Wonder/Dalida/ Albano e Romina Power (είχαμε και άλλες κασέτες, αλλά αυτές είναι εκείνες που λιώσαμε λόγω συναίνεσης όλων να παιχτούνε). Ο πατέρας μου μπροστά, με φαβορίτες απομεινάρι των 70ς, Ray Ban και ένα τσιγάρο πάντα να του κρέμεται απ’τα χείλια ή στα δυο του δάχτυλα. Και η μαμά μου δίπλα του να ερμηνεύει χάρτες, με την χάρη και την ομορφιά μιας χολιγουντιανής ηθοποιού στις ταινίες που έπαιζε τότε η ΕΡΤ.

Τους λατρεύαμε. Και ήταν από εκείνους τους γονείς που επενδύουν εύστοχα στην ευτυχία των παιδιών τους. Από εκείνα τα ζευγάρια που θα ήταν κρίμα να μην είχαν κάνει παιδιά.

Αλλά λέγαμε για την Ιουλιέτα.Σε ένα από τα ταξίδια μας τους είχα ρωτήσει αν σήμαινε κάτι το όνομα του αυτοκινήτου μας. Παίζαμε το απειράριθμο παιχνίδι ταξιδιού (“μάντεψε την μάρκα αυτοκινήτου” ίσως) που είχαν επινοήσει για να σωπάσουν τα “πότε φτάνουμε/πόσο λείπει” από το οποίο και είχε προκύψει πως οι μάρκες ήταν ονόματα που στις περισσότερες περιπτώσεις σήμαιναν κάτι. Για μένα, το ότι το αυτοκίνητο μας συνδεόταν με την (βαριά λογοκριμένη εκδοχή) της πιο γνωστής ιστορίας αγάπης όλως των εποχών ήταν απίστευτη χαρά. Να σου πω την αλήθεια, σχεδόν υπερηφάνεια.

Πέρασαν ορισμένα χρόνια και βρεθήκαμε στην Βερόνα με μια άλλη οικογένεια, στο μπαλκόνι της Ιουλιέτας (που δεν είναι της Ιουλιέτας) όπου και ο Β. (παιδικός φίλος) με ενημέρωσε στεγνά ότι δεν ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα και σαν να μην έφτανε αυτό ότι δεν ζήσανε καν. Αυτοκτόνησαν γιατί δεν βρήκαν λύση.

Θυμάσαι όταν εκείνο το παιδάκι στο σχολείο σου αποκάλυψε την αλήθεια για τον Άι Βασίλη;
Τέτοια ζημιά.

Πάω λοιπόν και εγώ στην μαμά μου, τα κοτσιδάκια να μου χοροπηδάνε σε κάθε βήμα απ’την σύγχυση, και απαιτώ να μου πει πως ο Β. κάποιο θέμα θα’χει αλλά αυτό που μου είπε δεν ισχύει. Από κακία; Ποιος ξέρει. Όσο καλά και να τα πηγαίναμε με τον Β., δεν  πέρναγε μέρα που να μην με ωθούσε με κάποιον τρόπο να πω λέξεις με αρκετά “σ” μέσα για να ξεκαρδιστεί στα γέλια (ψεύδιζα).

Η μητέρα μου όμως δεν μπόρεσε να μου πει ότι η αλήθεια ήταν αυτό που ήθελα εγώ να είναι.

Για πολλά χρόνια μετά -για άλλους λόγους και για άλλα θέματα- θα ξαναρώταγα την μαμά μου να μου πει ότι η αλήθεια ήταν αυτό που πίστευα και όχι αυτό το απογοητευτικό πράγμα που μου είχε αποκαλυφθεί μέσω μετωπιαίας σύγκρουσης με την πραγματικότητα. Όσο μεγάλωνα τόσο είχα και άλλους να ρωτήσω αλλά αυτό που έμενε σταθερό ήταν πως ο πόνος συνδεόταν σχεδόν πάντα με την αλήθεια να είναι διαφορετική από αυτό που ήθελα να είναι ή είχα φανταστεί πως ήταν.

Λίγο έκλαιγα, λίγο στεναχωριόμουνα αλλά μετά διάβαζα το κείμενο και ανακάλυπτα από τα πιο όμορφα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Οπότε αυτό το όνομα που μοιάζει τραγικό είναι κάθε άλλο. Είναι η αλήθεια και η ικανότητα που αποκτάμε σταδιακά να αντλίσουμε ακόμα και αισιοδοξία από την αφιλτράριστη ομορφιά της.

“He stood at the window of the empty cafe and watched the activities in the square and he said that it was good that God kept the truths of life from the young as they were starting out or else they’d have no heart to start at all.” που λέει και ο Cormac ο McCarthy.

Leave a comment

Filed under Uncategorized